Kerstvakantie, het schrijfritme herpakken

Het schrijfproces

Het is alweer heel lang geleden dat ik iets gepost heb over mijn schrijfproces. Het schiet allemaal niet zo erg op. Hoewel ik nog maar driekwart jaar bezig ben, voelde het na de zomer alsof het bijna klaar was. Maar zo werkt het blijkbaar niet. De bravoure die ik toen had is wel flink getemperd. Het duurt allemaal nog wel even. Een periode om me echt op het verhaal te storten ontbreekt op dit moment. Niet steeds opnieuw hoeven beginnen met lezen wat er ook alweer voorafgaand aan het hoofdstuk waarmee ik bezig ben stond. Maar gelukkig is het nu kerstvakantie. 

Een rustig kerstfeest

Kerst is zo'n feest waarmee ik niet weet wat ik ermee aanmoet. Mensen die er al weken of zelfs maandan van tevoren druk mee zijn. De druk die op sommige mensen wordt gelegd. Jaren geleden zijn wij daarmee gestopt en dat is heerlijk! We vieren nog maximaal één kerstdag per jaar. Ruim voldoende om stil te staan bij het feit dat de dagen weer langer gaan worden. Wie zin heeft om die dag bij ons te zijn die komt, wie niet komt wensen we veel plezier en dat is het dan. We gaan ook niet op familiebezoek maar blijven lekker thuis. Een beetje wandelen, spelletjes doen en lekker koken en dat is dat. Geen verplichtingen voor onszelf of onze kinderen. En dus kan ik misschien niet op Eerste, maar wel op tweede of voor sommige mensen derde kerstdag gewoon een paar uur werken aan mijn boek. Hopelijk kom ik dan weer in het ritme. 

Schrijfritme terugvinden

Want dat ritme wil maar niet lukken en is het grootste struikelblok.  Ik kom niet lekker in mijn verhaal en begin elke keer weer opnieuw. Te druk met andere dingen. Volle weekenden. De geplande schrijftijd vervliegt ondanks het verlof dat ik eens per twee weken opneem. Want ook dan moet er van alles: tandarts, kapper, sporten, wassen en opruimen. Ik wil steeds gaan schrijven en vaak begin ik ook, maar ik kom niet verder dan pagina 30. En dat duurt al maanden!

Opnieuw beginnen, lezen herlezen

Maar dit hoort er ook bij en ik zie wel elke keer dat het beter is geworden. Of toch niet? Hm. het is maar hoe je het bekijkt. Want twee dagen geleden besloot ik toch weer dat het anders moest. Dat komt wel doordat ik nu weer meer in het ritme begin te komen en het boek weer voortdurend in mijn achterhoofd ronddwaalt. Het verhaal loopt niet meer lekker. Ik raak zelf in de war van mijn eigen schrijfsels. Als ik dat al heb dan is het voor een ander helemaal niet meer te volgen. Dan is de enige oplossing toch maar weer vooraan beginnen. Deze vakantie moet het toch lukken om ergens op bladzijde 80 uit te komen! 

Geen druk

Gelukkig is dit mijn eerste boek. Er zijn geen deadlines, ik kan mijn eigen tempo aanhouden. Dus ik pruts maar weer verder en wie weet besluit ik over een week opnieuw dat ik van voren af aan moet beginnen. Geeft niks, het gaat een keer afkomen, dat is zeker. Het doel is dat dit in 2026 gaat lukken. 

Hoe gaat het eigenlijk met je boek?

Het plan

Veel mensen vragen zich af hoe het nu gaat met mijn boek. Of ik in de zomer veel heb kunnen schrijven en of het boek nu bijna wordt gepubliceerd. Ik voel me vereerd dat ze nieuwsgierig zijn. Tijdens de zomervakantie was het plan dat ik elke dag zou schrijven, en dat aan het eind van de vakantie het verhaal klaar zou zijn voor feedback. Dus vol goede moed ging ik vanaf vakantieweek één aan de slag, en genoot tussendoor van heerlijke wandelingen en het prutsen in de tuin. 

Writersblok

De vakantie was nog geen twee weken bezig, of Marije schrijft mij: 'met dit stukje heb je het verhaal mooi afgerond en is het klaar.'  Slik, schrik, 'maar Marije, dit is nog maar het begin van de vakantie en ik wil nog dit en dat toevoegen. Heel belangrijke dingen en zonder dat is het niet af.' Maar ja, ik zat inderdaad wel bij een mooi afgerond stukje dus wat nu te doen? Marije gaf me de uitkomst, dan maak je toch gewoon een deel twee? Nou dat leek mij wel wat, twee delen van het boek. Maar toen zat ik te worstelen met de vorm. Ga ik dan door zoals ik dat hiervoor heb gedaan, in de vorm van brieven of kies ik hier voor een andere stijl? Na een week van dingen proberen, toch maar weer niet en weer opnieuw beginnen schoot ik niet echt op. Was dit mijn eerste writersblok?

Kunnen anderen zich vinden in het verhaal?

Uiteindelijk vond ik mijn vorm en lukte het om het verhaal af te maken in de vakantie. Daarna heb ik het hele manuscript nog een keer doorgelezen om te checken of er geen dingen dubbel stonden. Nou dat was zeker het geval, en ik heb nog hele stukken tekst lopen schuiven en aanpassen. Daarna wist ik zeker dat er nog heel wat op aan te merken was en ik als ik het nog een keer zou lezen zeker opnieuw op fouten en onvolkomenheden zou stuiten. Voor mij het moment om dat vooral niet te doen, maar om het maar eens aan een paar mensen voor te leggen om er feedback op te geven. Want als ik die feedback ga verwerken moet er toch weer een hoop worden geschoven en aangepast. 

Spannender dan examen doen

Nu het verhaal bij anderen ligt is het nog niet zo dat ik helemaal rust heb. Het is spannender dan een examen doen. Toen ik mijn vorige opleiding deed had ik er ook moeite mee om op de knop te drukken om mijn stukken in te dienen. Nu is dat nog veel erger. Voortdurend vraag ik mij af of ze het goed genoeg vinden, of ze het verhaal leuk vinden om te lezen, of ze niet vinden dat ik nare dingen zeg over de familie, of er geen enorme fouten en onwaarheden in het verhaal zitten. Misschien hadden ze hele hoge verwachtingen en stel ik ze teleur? Misschien durf ik daarna helemaal niet verder. Ik ben blij dat ik Marije heb, die helemaal begrijpt waarmee ik worstel en de onzekerheden herkent. 

De blik op andere dingen

En terwijl ik nu dus afwacht, nadenk over hoe ik het boek zou willen publiceren (als ik nog durf) geniet ik van de tijd die ik nu ook ervaar om andere dingen te doen. Meteen zie ik dat de ramen gelapt moeten worden, dat het gras veel te hoog is en ga ik weer los met het maken van fijne en lekkere dingen. De tijd is zo weer gevuld terwijl ik mij ondertussen voorstel hoe anderen nu worstelen met mijn manuscript. Binnenkort weet ik of en hoe ik verder ga. 

Het is toch geen huiswerk?

Elke zondag post voor Marije

In haar feedback schreef Marie dat ze het zo leuk vindt dat ze elke zondag van mij weer een stukje te lezen krijgt. Ze schreef dat ze zich er elke zondagavond weer op verheugt. Tijdens mijn schrijfvakantie in Granada hebben we afgesproken dat ik elke week een stukje zou schrijven zodat ik in mijn schrijfritme kan blijven. Het lukt me 's avonds na mijn werk niet. Daarom heb ik elke zondag een paar uur schrijven in mijn agenda geblokt zodat ik ook zeker weet dat ik het ga doen. De extra vrije dagen had ik ook voor het schrijven vastgelegd.

Een stukje schrijven in een vol weekend

Toen we laatst een weekend weg gingen lukte het, mede doordat ik dit zo voor mijzelf had voorgenomen zelfs nog om één brief te schrijven. Bovendien namen we de tijd om even bij het Airborn museum langs te gaan om extra inspiratie op te doen. 

Discipline

Het schrijven van het boek vereist discipline, en dat is nou iets zijn waar ik over het algemeen vrij goed in ben. Sommige mensen zouden dat misschien ervaren als druk, iets wat moet maar ik vind het heerlijk om te doen. Ik ben nou eenmaal een vrij gedisciplineerd mens en daar doe ik het blijkbaar goed op. Als ik mij iets voorneem dan doe ik dat meestal gewoon. Ik hoef niet aan het idee te wennen, zet een knop om en ga aan de slag. En het doet niets af aan het plezier dat ik eraan beleef. 

Huiswerk

Voor sommige mensen is dat moeilijk om te snappen, die zouden dit ervaren alsof ze huiswerk moesten maken. Voor mij is het juist helpend. Het helpt mij om in de flow te blijven, het verhaal verder tot leven te laten komen. Het blijft daardoor in mijn achterhoofd doorsudderen terwijl ik andere dingen doe. En als ik dan met mijn laptop op schoot zit kan ik redelijk vlot de richting uitgaan die ik heb uitgedacht. Toch kost het me wel een halve dag om ongeveer 2 brieven te produceren. 

Bloggen

Van mijn voornemen om elke week te bloggen is na mijn schrijfvakantie dan weer niet veel terecht gekomen.  Om de een of andere reden zie ik er steeds een beetje tegenop om dit te doen. Maar dan doe ik dat maar iets minder vaak.

9 juni 2025 Springen in het diepe

Lekker lang schrijfweekend

Het is weer een goed schrijfweekend. Pinksteren dus een extra dag erbij en het is erg nat. Zelfs de katten blijven liever binnen en dat is wel zo prettig voor alle pubervogeltjes die bij ons hun broodnodige extra eten komen halen. Het is een lust voor het oog om naar te kijken en terwijl ik zit te schrijven dwalen mijn ogen regelmatig af naar al dat leven buiten. Zo gezellig! 

Veel te veel hobby's 

Het weekend is goed besteed; zuurdesembrood bakken (had ik een keer over gelezen en was ermee begonnen maar ook weer gestopt omdat ik altijd overhield, maar door enthousiasme van mijn dochter toch maar weer begonnen), Kombucha maken, parfum en parfumolie maken, deodorant maken, rabarbermoes maken, gezichtsserum maken, wandelen, sporten en ook nog een heel klein beetje in de tuin doen tussen de buien door. En bovenal schrijven, schrijven en schrijven. En oh ja, er moest ook gepoetst worden en huishouden gedaan. Wat raar dat ik altijd tijd tekort kom. Alle hobby's ben ik ooit begonnen, gewoon iets over gelezen, over gehoord, een workshop gevolgd. En dan maar doen, sommige dingen heb ik weer afgeschaft na soms maanden of jaren proberen, andere zijn gebleven omdat het me heel goed bevalt. Het is een beetje hoe ik de dingen doe, zonder een duidelijk vastomlijnd plan. Toch kom ik ergens en doe ik wat ik leuk en belangrijk vindt. 

Wie is je doelgroep? 

De eerste vraag die Marije mij stelde was: wie is je doelgroep? Echt ik had geen idee. Ik was gewoon een beetje begonnen met schrijven. Zomaar ergens in het wilde weg. Nooit nagedacht over een begin of een eind, voor wie en tot waar. Hoewel het prima is om dit met een heleboel dingen te doen, bleek dat met het schrijven van een boek toch iets anders te liggen. Weten voor wie ik schrijf en de tijdlijn die ik op de eerste dag van de schrijfweek heb gemaakt geven mij houvast en voorkomen dat ik alle kanten op zwabber. Steeds als ik begin te schrijven kijk ik naar mijn tijdlijn, die ik overigens wel steeds verder heb aangepast en uitgebreid. Het is een fijne structuur ook al is het ook geen wet en kan ik er prima mee spelen nu ik hem eenmaal heb gemaakt. 

Een geschiedenis met Indonesië

De vraag over de doelgroep vond ik echt lastig om te beantwoorden Ik heb er een week over na lopen denken en met mensen besproken voor ik het helemaal scherp had.  De conclusie is dat ik schrijf voor mensen die net als ik een verleden hebben waarin Indonesië tijdens en na de koloniale tijd een rol speelt. Mensen die er hebben gewoond, hun kinderen en kleinkinderen. Mensen die nieuwsgierig zijn naar een verhaal, wat hun ouders of grootouders ook kan zijn overkomen. Hoe zij hebben geleefd en waar zij mee te maken kregen. 

Hobby of werk? 

Gaat het boek een bestseller worden? Vast niet, maar zoals ik alles doe, ik probeer iets, Marije is enthousiast, geeft advies en feedback. Ik vind het leuk om te doen. Net als alle hobby's zonder een compleet plan wat er verder mee gebeurt. Eerst maar eens me lekker uitleven, inleven in die tijd, een beeld vormen van de gebeurtenissen en hoe dat invloed kan hebben gehad op alle betrokkenen. Misschien denk ik over een jaar wel dat het leuk geprobeerd was en dat het daarmee ophoudt. Misschien ga ik lekker door en komt het zover dat ik het echt kan uitgeven. Dat is het leuke aan mijn manier van omgaan met mijn hobby's. Het kan alle kanten op. De Kombucha heb ik ook nog nooit aan iemand verkocht, wel weggegeven. Parfum, serum en huidolie maak ik voor mijzelf, en als ik er heel tevreden mee ben ga ik het ook als cadeau weggeven. Zo zal het misschien ook gaan met het boek. Mijn smaak is niet iedereen zijn of haar smaak, mijn schrijfstijl past wel of niet bij je. Voorlopig is het hobby en zolang ik er plezier aan beleef ga ik er lekker mee door.

 

Een film kijken ter inspiratie voor mijn boek

Bronnen met versnipperde informatie

In mijn vorige blog beschreef ik dat ik op verschillende manieren probeer te achterhalen wat er in mijn familie is gebeurd, en dat ik ook zoek naar de redenen van hun keuzes. Maar hoe kom ik daar achter? Voor een deel kan ik informatie halen uit de boeken die ik bestudeer, regelmatig zak ik weg op internet, ik bekijk foto's die er nog zijn en wordt soms overspoeld door informatie. Hier werkt het namelijk net als bij ander onderzoek, van het ene duik je zo weer in het ander. De informatie is versnipperd, incompleet, rommelig waardoor ik soms veel te lang doorga. Doordat ik het bespreek met mijn familie lijkt het alsof er nu ineens meer mensen mee bezig zijn die helpen met mijn zoektocht omdat zij ook alert zijn wanneer zij ergens tegenaan lopen. 

The Promise

Zo ontving ik van een familielid een tip om een filmhuisfilm te bezoeken. Deze film heet The Promise en gaat over het voormalig Nederlands Nieuw Guinea. Hier hebben mijn grootouders een flink aantal jaren doorgebracht waardoor dit interessant is voor mijn boek. De film is een indrukwekkend verhaal van de relatie van Nederland als kolonisator met dit land, en de rol die Nederland heeft gespeeld bij de overdracht naar Indonesië. Heel duidelijk werd zichtbaar het gevoel van de Nederlanders de goede dingen te doen door de 'onderontwikkelde' Papua's van moderne westerse gemakken te voorzien, hen volgens hun standaarden op te voeden en te onderwijzen. Ik weet zeker dat mijn opa en oma met deze in hun ogen positieve gedachten dit werk deden. Maar wat ik zag is dat deze mensen verleid werden met cadeautjes om de dingen te doen die de Nederlanders wilden dat zij deden,  en daarmee langzamerhand steeds meer afhankelijk werden. Er werd een infrastructuur neergezet vanuit het Nederlands perspectief en ineens ging alles volgens de Nederlandse regels. De eigen cultuur werd als minderwaardig, onderontwikkeld gezien. Het was geen film om vrolijk van te worden maar het gaf mij wel een mooi inkijkje en weer informatie voor mijn boek. 

Anekdotes om het verhaal te versterken

Terwijl ik dit schrijf belt dit familielid mij op en praten we een tijd over deze periode. Hij gooit mij allerlei cadeautjes in mijn schoot, die ik gauw noteer zodat ik daar later op terug kan vallen wanneer ik toe ben aan dit stuk. De anekdotes vliegen van 10 jaar verder in mijn verhaal naar 2 of 3 jaar verder. De chronologie ontbreekt volledig maar ik ben blij met deze informatie, die nergens op internet of in boeken terug te vinden is. Hoe grappig dat mijn opa een boot kocht terwijl hij in Nederland op verlof was, deze opknapte en op een grote passagiersboot meenam van Nederland naar Indonesië. Hij was iemand die 'out of the box' kon denken, dat is zeker. Dit soort anekdotes kan ik goed gebruiken, het maakt de verhalen die ik schrijf levendig en de moeite waard om te lezen. 

Schrijven kost veel tijd

Helaas moet dit onderdeel nog een poosje wachten, ik ben er nog lang niet aan toe. Het schrijfproces gaat langzaam verder, afhankelijk van agenda en weersomstandigheden kom ik er meer of minder aan toe, maar het lukt mij in elk geval elk weekend een paar uur eraan te besteden. Het is ook niet alleen het schrijven zelf. Ik heb ook tijd nodig om weer in het verhaal te komen, de sfeer te voelen. Maar het lukt en het verhaal gaat zeker af komen. 

17-5 Waarover gaat jouw boek eigenlijk?

Het onderwerp

Sinds mijn schrijfvakantie krijg ik regelmatig de vraag waarover mijn boek eigenlijk gaat. Ik geef graag antwoord want ik ben enthousiast. Dus vertel ik over de geschiedenis van mijn moeder, mijn oma en oud-tante, vrouwen wier levens ver van elkaar afspeelden. Ik vertel dat mijn moeders leven begon in Indonesië en dat zij tijdens de tweede Wereldoorlog is geboren. Mijn oma en mijn moeder zaten tijdens de Japanse bezetting in een Jappenkamp, met daarnaast alleen vrouwen en kinderen, en mijn opa zat in een ander kamp. 

Geen communicatie

Ik vertel ook dat de familie in Nederland niets wist van hun belevenissen en hun omstandigheden. En andersom wisten zij niets over wat er in Nederland gebeurde. Er was geen communicatie mogelijk. In deze tijd, waarin we alles weten van elkaar en vrijwel altijd communicatie mogelijks, is dat niet voor te stellen. Wat als ze wel contact hadden? Wat zouden ze dan gezegd hebben? Ik vond dat een boeiend uitgangspunt en zo ontstond het idee voor een boek. Ik vraag mij af wat ze elkaar gezegd zouden hebben, wat waren hun zorgen, hun overwegingen, de dingen die ze meemaakten? 

Echt beleefde verhalen en fantasie

In mijn boek probeer ik, op basis van de informatie uit mijn familie, in combinatie van wat bekend is over die tijd te reconstrueren. het vraagt van mij onderzoek doen, vragen stellen, nadenken en mijn verbeelding laten spreken om zo dicht mogelijk bij de waarheid te komen en te blijven. Helemaal lukt dat natuurlijk niet, misschien is maar 20% van mijn boek 'waar'. 

Tussen er was eens en ze leefden nog lang en gelukkig

Ook na de Tweede Wereldoorlog bleef de communicatie beperkt en ken ik enkele van de los van elkaar vertelde verhalen van mijn familie. In Indonesië brak een nieuwe roerige tijd aan. Er werden keuzes gemaakt die je bijna niet voor kan stellen. Het boek begint en eindigt niet in de oorlog, maar het start bij het huwelijk van mijn opa en oma. Het eindigt jaren later, bij het definitief terugkeren uit Indonesië door mijn grootouders. 

11-5 Wat zit er in het kistje?

Het kistje

Nadat we bij mijn ouders waren geweest en ik het metalen kistje mee heb gekregen ben ik dat vrijdag uitgebreid gaan bestuderen. Ik hoopte op wat meer informatie over mijn oud-tante. Zolang als ik haar ken is zij alleen geweest. Ik weet wel flarden van haar geschiedenis maar niet precies hoe of wat. Ik hoopte dat er informatie zou zijn over waar zij haar opleiding heeft gevolgd, wanneer zij afgestudeerd is, wanneer zij in het ziekenhuis in Velp en in Haarlem werkte, wanneer zij getrouwd was en dat soort praktische dingen. 

Papieren van bijna 100 jaar oud

Het kistje bleek echter veel ouder dan gedacht. Want ik vond wel wat informatie over mijn oud-tante, maar niet wat ik zocht. Er was vooral veel te vinden over mijn overgrootmoeder. Ik vond er notariele aktes, inboedelverzekeringen, erfenissen en geldzaken zoals bankboekjes en inkomsten en uitgaven. Heel interessante informatie, waarbij sommige dingen mij ook deden afvragen hoe het nu precies zat. Zoals een inboedelverzekering die in 1943 naar een ander adres is gegaan, en een overdracht van de hypotheek pas 6 jaar later. Je vraagt je dan af wat er in de tussentijd met het huis is gebeurd. Waarschijnlijk om kosten te besparen eruit gegaan, maar de hypotheek moest in die tussentijd wel gewoon worden afgedragen. het was oorlog, stookkosten besparen? Woonden er nog mensen in het huis, zoals mijn oud-oom?  Maar ze had haar hele inboedel meegenomen. Het is allemaal niet meer te achterhalen, degenen die antwoord kunnen geven zijn overleden. Dan maar weer speuren op internet, want het zijn wel mooie aanknopingspunten.  

Een mix van feiten en verbeelding

Helaas kwam ik niet tot antwoorden op mijn vragen. En dus besloot ik dan hiervoor mijn fantasie in te zetten. Mijn hele boek gaat een beetje zo: Ik probeer te achterhalen hoe het was, door gesprekken te voeren, informatie te achterhalen. Wanneer ik er echt niet achter kan komen vind ik dat ik een logisch verhaal mag verzinnen. Maar door deze methode aan te houden kost het me wel veel tijd voordat ik een bladzijde geschreven heb. Dat geeft niet, er zit geen deadline aan mijn boek. 

Tijdgebrek

Het schoot dus vrijdag allemaal niet zo op. Bovendien had ik mijn feedback van Marije nog te verwerken. En de nieuwe informatie die ik van mijn moeder kreeg. Dit zorgde ervoor dat ik alle hoofdstukken weer  moest nalopen om de veranderingen overal door te voeren. Het weekend gingen we ook nog samen weg, wandelen en familiebezoek. Mijn laptop ging natuurlijk mee, en het lukte zelfs nog een aantal uren aan het boek te werken! Maar pas maandag was het echt zover dat ik dit ook kon opsturen. Dankzij de extra vrije dag.

Ik mis het toegewijd schrijven nu al

Maar daarna begon de werkweek weer, en deze was meteen goed vol! Mijn voornemen om elke avond even tijd te besteden aan mijn boek kwam totaal niet uit. Er was een kind jarig, een collega nam afscheid, er moest gesport worden en de tuin was ontploft. Vorige week al maar nu nog meer omdat ik er niets aan had gedaan. Bovendien moest er nodig Kombucha worden gemaakt want die stond een beetje te zuur te worden, er moest een zuurdesembrood worden gebakken en natuurlijk ook wat aandacht besteed aan de mensen om mij heen. Gelukkig kun je sommige dingen tegelijkertijd doen. Toch miste ik het schrijven enorm. Zondag kon ik eindelijk weer een halve dag besteden aan mijn boek. Maar ja, wat gebeurt er dan? Ik moest er weer helemaal in komen. Feedback van Marije verwerken, stukjes teruglezen, een logisch vervolg verzinnen. Wat ik in de schrijfweek voortdurend deed, zelfs als ik weer eens door de straten van Granada dwaalde, moet ik nu elke keer weer opnieuw oppakken. Ik hoop dat het me binnenkort gaat lukken om toch ook op een doordeweekse avond door te gaan met schrijven of desnoods alles door te lezen en de feedback te verwerken. Het was zo heerlijk om me in de schrijfweek hier helemaal in onder te dompelen. Ik mis dat nu echt.

1-5 Weer thuis

Thuis landen

Vandaag is mijn landingsdag thuis. Na een kort nachtje ben ik alweer vroeg wakker. Maar een kort nachtje is er ook één, dus hup eruit, er is nog veel te doen: Vakantiespullen opruimen die ik gewoon in de kamer had gekwakt, wassen, Kombucha maken want die staat alweer een halve week te lang, bij mijn ouders op bezoek, blog schrijven... En het leukste van alles: ontbijten in de zon op het terras, want ook hier is het nu 26 graden. Wat een cadeau! Hierdoor heb ik het gevoel dat mijn vakantie toch nog even voortduurt. Gelukkig brandt de zon hier iets minder hard dan in Granada, waardoor ik niet binnen 20 minuten een rode huid krijg. Ik kan gewoon lekker even in de zon opwarmen. 

De natuur ontploft

Ik kijk om me heen, hoor de vogeltjes en ben benieuwd wie er allemaal in onze nestkastjes zitten. Ik denk de bonte vliegenvanger te zien in onze tuin en hoor hem ook. In een nestkastje voor ons huis zitten koolmeesjes. Gezellig! Het gras komt bijna tot aan mijn knieën, we hadden gewacht met maaien tot de pinksterbloemen uitgebloeid waren, het lijkt herop dat dat nu zover is, dus we kunnen weer aan de slag. Maar niet alleen het gras, letterlijk alles heeft geprofiteerd van het lekkere weer van de afgelopen week, de boel lijkt de afgelopen week wel ontploft! Het is erg mooi groen geworden en nu is goed te zien wat de winter wel en niet heeft overleefd. 

In het schrijfritme blijven

Maar eerst moet er geschreven worden, want dat heb ik met Marije afgesproken. Doorgaan met schrijven, dan blijf je in je ritme, elke week de stukken opsturen, zodat ook zij in mijn verhaal blijft. Een hele uitdaging in mijn volle leven met een fulltime baan en meerdere hobby's, familie en vrienden. Met alle klusjes die ik voor mijzelf had bedacht vliegt de tijd voorbij, laat ik ook Ben mijn foto's zien die allemaal tips heeft om deze nog mooier te maken en is het al zo weer half 4. Oh jee, snel naar mijn ouders. 

Een schat aan informatie

Na het vertellen van mijn belevenissen heb ik natuurlijk ook weer wat vragen aan mijn moeder. Mijn moeder heeft een ander beeld dan wat ik op internet vond, dus we besluiten eens boven te kijken want daar heeft ze nog oude foto's en papieren. Het is erg leuk om zo tussen die oude spullen te neuzen, waarvan sommige dingen dus al wel zowat 100 jaar oud zijn. Nadat we hier al weer even mee bezig zijn blijkt het alweer half 6 geweest, oei, we zouden over drie kwartier weer op het terras van een restaurant zijn en ik moest ook mijn fiets nog ophalen van het station, en ik wilde ook nog iets leukers aantrekken voor het etentje. Dus hup, fiets halen en naar huis, ik krijg nog wat papieren en een kist met spullen van mijn oudtante mee om eens zelf in te neuzen. Ik heb een schat aan informatie gekregen en kan weer verder met mijn boek, maar moet ook weer even teruglezen omdat ik een paar dingen verkeerd heb verondersteld en dus weer moet bijwerken. De antwoorden leveren ook weer vragen op. De komende tijd zal ik die aan mijn moeder moeten stellen. Morgen het kistje eens doornemen en kijken of daar nog wat antwoorden in te vinden zijn. Ik hoop op informatie over mijn oudtante, ik wil zo graag meer over haar weten!

Dag 7, schrijfvakantie Granada

De allerlaatste dag in Granada

Het is alweer woensdagochtend, mijn allerlaatste dag van mijn schrijfvakantie in Granada. Vanavond vertrekt mijn vliegtuig om 20.00, dat geeft mij de ruimte om er nog een mooie dag van te maken. Met de eigenaresse van het appartement spreek ik af dat ik tot uiterlijk 17.00 gebruik mag maken van het appartement, dat geeft mij ruimte om nog iets te kunnen doen. Marije haalt mij dan weer om 18.30 op van een restaurant, waar zij de auto dichtbij kan parkeren. Zo fijn dat ze me naar de luchthaven brengt, ik hoef me nergens zorgen over te maken, alleen op de juiste tijd daar te zijn. 

Een productief dagje maar ook genieten

Ik werd al om 4.00 wakker, dat heb ik wel vaker en het lukte me niet weer in slaap te komen. Dus maar lekker aan het schrijven gegaan tot mijn ogen weer dichtvielen. Daardoor had ik woensdag best veel tijd, ik had al een deel van mijn schrijfwerk klaar. Ik besloot nog een laatste keer de stad in te gaan, want ik was nog niet in het Albacin geweest, en ik wilde eigenlijk nog even terug naar het Al Hambra om te kijken of ik nog iets gemist had wat ik wel had willen bekijken. Dus om 9.00 was ik al buiten op weg.  Al Hambra deel twee, here I come!. Alles lekker lopend gedaan, Al Hambra nu makkelijk gevonden en ook het Albacin ging prima! Mooie foto's gemaakt en rondgezworven over de smalle paadjes, trappetjes omhoog en omlaag, gezelligheid en de straatmuzikanten, waarvan de ene meer talent had dan de ander. Het mocht de pret niet drukken. Na zo'n drie uur vond ik het genoeg en ben ik rustig terug gedwaald naar het appartement. 

Klaar voor vertrek

Mijn spullen opgeruimd, nog wat gegeten, ingepakt en daarna nog lekker even geschreven. Het appartement was heel goed en schoon, maar ik vond het er wel erg naar chloor en riool in combinatie met geurstokjes ruiken, niet mijn idee van een lekker frisse geur, dus na een paar uur besloot ik mijn hele boeltje maar op te pakken en te vertrekken. Rugzak voor, rugzak achter en buiten het terras vast opzoeken waar we afgesproken hadden. 

Focus

De focus was er vandaag minder dan andere dagen, waardoor ik minder schrijfmeters maakte dan anders maar ik kon me wel weer goed bezighouden met de tijdlijn die toch zeker ook essentieel is. Stipt op de afgesproken tijd was Marije er en reden we naar het vliegveld. Wat een luxe zeg, we zeiden elkaar dag, en ik kon direct naar de security. Nadat ik de gate had gevonden, wat zelfs voor mij niet zo moeilijk was, begon het boarden al, wat heerlijk dat je niet een halve dag hoeft te wachten hier, dat ging echt lekker vlot. Ik zat weer fijn aan een raampje en genoot van de vlucht. 

Gezagvoerder ontpopt zich tot reisleider

De gezagvoerder bleek een soort van reisleider en vertelde ons over de te verwachten vlucht, wind mee, turbulentie boven de Pyreneeën door die stevige rugwind, helder en rustig weer in Nederland. Een rustige vlucht dus. Bovendien meldde hij het als er leuke dingen te zien waren, zoals de stad Parijs, ik zag de Eiffeltoren, de Champs-Elysées, wat bijzonder om dat van bovenaf te zien. En door naar Nederland, waar het een aaneenschakeling was van steden en lichtjes. 

Doorstart vanaf de landingsbaan

We daalden en zakten gestaag richting Schiphol en het was steeds leuker om naar buiten te kijken. Maar geheel onverwacht, nadat we al op de landingsbaan reden en iedereen dacht dat we er waren, werd er flink gas gegeven en vlogen we weer de lucht in. Heh? Het meisje dat naast mij zat en ik keken elkaar een beetje verward aan. Volgens de gezagvoerder, die gelukkig al de hele reis communicatief was, was tijdens het laatste deel van de landing het vliegtuig instabiel geraakt, waardoor het onveilig was de landing verder door te zetten. Na een paar rondjes boven Amsterdam werd de tweede poging gedaan die helemaal goed verliep. 

Het gewone leven weer in

Ik vond Ben bij de gate en samen reden we naar huis, al bijpratend over onze ervaringen los van elkaar. Zo raar dat als je weer in de gewone wereld in het gewone leven bent, alles ook weer meteen normaal voelt en Granada heel ver weg lijkt. Thuisgekomen gauw het bed in gerold, morgen is er weer een dag. Wat kijk ik blij en trots terug op de afgelopen week, die is omgevlogen! Marije bedankt voor al je goede zorgen, je rust, tijd en aandacht en natuurlijk de goede gesprekken die we met elkaar hadden. Het was een week om nooit te vergeten en ik hoop echt dat ik mijn schrijfroutine kan blijven volhouden ook in het gewone  drukke leven hier. 

Dag 6 Schrijfvakantie Granada

We zijn er weer!

Wat was het een opluchting dat alles het weer deed vanmorgen! Wat zijn we dan afhankelijk geworden van onze stroomvoorziening. Gisteren voelde voor mij zoals de eerste Corona lockdown. Onwerkelijk. Ik las dat er in andere steden rellen waren uitgebroken en dat er onrust was geweest. Zo voelde het hier gelukkig helemaal niet. Wel het voortdurende geloei van sirenes en politie op straat. Toen ik 's avonds een klein rondje liep was er weinig verkeer, mensen liepen overal waar anders auto's rijden. De mensen waren rustig, er hing als altijd een gemoedelijke sfeer. 

Vanmorgen werkte ik eerst aan mijn blogjes die ik nog wilde plaatsen. Daarna weer druk geweest met mijn boek want dit is mijn laatste volle dag in Granada. Morgenavond vlieg ik terug. Marije was vanmorgen vroeg ook alweer actief, en we spraken af elkaar tegen 13.00 te zien. Na die gekke dag van gisteren waren we zo opgelucht elkaar weer te zien dat we elkaar even moesten omhelzen. Wat een band hebben we toch opgebouwd in die paar dagen, en hoe betrokken we beiden waren met elkaar. De wens dat het goed gaat met de ander staat dan boven al het andere. 

Samen lunchen

Het eerste uur praatten we dan ook vooral over wat ons beide is overkomen en hoe we hebben geprobeerd met elkaar in contact te komen. Oplossingen die we bedachten voor het geval er langer problemen zouden zijn. Mooi om te zien hoe vindingrijk we toch kunnen zijn en hoe goed we ons kunnen redden als dat nodig is. De lunch die we samen aten was weer geweldig en vullend. Ik ben geen aardappeleter maar hier weten ze die toch wel lekker klaar te maken. De heerlijke tomaten erbij die zo puur zijn en heerlijk smaken maakten het helemaal af. We namen een gedeeld toetje, dat kwam op een bordje als een muizenval. Een leuke tent was dit weer. 

Naar de universiteitsblibliotheek

Na de lunch besloten we nog even te doen wat we gisteren van plan waren, namelijk naar de universiteitsbibliotheek. In het gebouw was vroeger een ziekenhuis gevestigd. Dit ziekenhuis had een voor die tijd moderne inslag, en ging ervan uit dat frisse lucht goed was voor de patiënt, vandaar dat er veel buiten is en patiënten via hun kamers direct in verbinding stonden met de open galerij. Er was ook een prachtige oude apotheek ingericht. Je stapt zo een paar eeuwen terug in de tijd als je hier rondloopt. Daarna gingen we dan de bibliotheek in. Ook daar doe je een stap terug in de tijd. Grote hoge ruimtes vol oude boeken. Grote brede tafels waaraan je voldoende ruimte hebt om te studeren, De sfeer dwingt rust en stilte af. Zo'n bibliotheek had ik ook wel willen hebben. Er zaten ook gewoon studenten te studeren, met hun laptop en boeken om zich heen. Oud en nieuw door elkaar, hier weten ze het mooi te mengen.

Dwalen en schrijven

We namen afscheid want ik moest natuurlijk nog wat schrijfmeters maken en ik liep terug naar het appartement. Natuurlijk wees Marije mij weer een nieuwe route waarbij ik door een prachtige oude poort de stad in liep. Al (ver)dwalend weer op plekken kwam waar ik nog niet eerder was geweest, plots op plaatsen die ik al wel kende, af en toe me houdend aan mijn navigatie op mijn telefoon en dan weer afgeleid door een spannend straatje dat ik echt even nader moest bekijken. Op een of andere manier kwam ik weer uit bij de kathedraal en wist vanaf daar het appartement weer te vinden. Wat een fijne stad is dit, ik kom graag eens terug.

Terugkijkend op deze week is het enorm snel gegaan! Het heeft me ook zoveel opgeleverd. De fijne opbouwende feedback van Marije. De rust en het vertrouwen die zij geeft. De fijne gesprekken en dan ook nog deze prachtige omgeving hebben ervoor gezorgd dat ik een mooie start heb gemaakt van mijn boek. Marije heeft me zelfs over de drempel gekregen eindelijk te beginnen met schrijven op mijn weblog, die ik al zoveel jaar geleden had zullen starten. 

Morgen ga ik genieten van mijn allerlaatste dag hier, ik hoop echt nog eens terug te komen.

Dag 5 Schrijfvakantie Granada 28-4 Grote stroomstoring

Dagelijkse routine

Vanmorgen startte ik weer met mijn gewone dagelijkse ritueel: Schrijven, ontbijten, rond 12.00 de stad in voor een boodschap. Omdat ik woensdagavond terugvlieg had ik een planning gemaakt van wat ik nodig had, vooral wat groente want ik had nog wat eieren. Dan lekker in de middag uit eten gaan. Vanmiddag had ik ook nog met Marije afgesproken dus dat leek allemaal mooi te passen.

Poef, alle winkels donker

Ik was net binnen in een weer net ontdekt winkeltje voor mijn boodschappen toen ineens, poef, het licht uitging. Omdat de winkel erg donker was en het even duurde besloot ik de winkel weer uit te gaan, ervan uitgaande dat deze winkel een probleem met de stoppenkast ofzo had. 

Buiten gekomen hoorde ik winkelalarmen, en waren in alle winkels de lampen uit. Winkelmedewerkers stonden wat verdwaasd in de deuropening op hun telefoons te pieleken. Even verderop in de straat werd nog gewerkt, mijn volgende gedachte was dat zij misschien een kabel hadden geraakt. Misschien een onervaren iemand aan het werk gezet? Ik werd nieuwsgierig of het probleem verder ging dan deze straat.

Een gratis ui

Ik wist een vrij goed ogende groentewinkel die volgens mij natuurlijk licht had en ben daar naartoe gelopen. Daar haalde ik mijn groente en fruit voor vanavond en morgen. Een heel gedoe want het was voor de medewerkster bijna onmogelijk vast te stellen wat ze van de klanten moest vragen voor de betreffende groenten en fruit. Ze deed duidelijk maar wat en excuseerde zich daarvoor. Ter compensatie kreeg ik de ene ui die ik graag wilde hebben gratis. Wat was ik blij met het cashgeld dat ik had meegenomen uit Nederland! Want er kon ook niet meer gepind worden. 

Taart als lunch

Het leek mij verstandig nu terug te gaan naar het appartement en dan later terug te gaan voor de yoghurt die ik nog graag voor mijn ontbijt wilde hebben. Ik ging terug om te schrijven en toen ik trek kreeg ging ik naar het restaurant dat ik op het oog had, een klein veganistisch ding vlak naast mijn appartement. Ik hoopte daar een lekkere lunch te krijgen waarmee ik het tot de avond vol zou houden, want dan zou het probleem toch wel zijn opgelost? Bij het restaurant kon ik alleen nog (heerlijke zelfgemaakte) taart krijgen. Dus dat werd mijn lunch. Het was er erg gezellig en ik raakte in gesprek met de eigenaren die geen Engels spraken en een gast die uit Amerika kwam en alles twee kanten op vertaalde. We grapten dat het de schuld was van Trump, van Poetin of allebei. 

Waar is Marije?

Terug naar het appartement. Ik ging weer lekker aan het schrijven en ineens was het 15.15. Marije zou er om 15.30 zijn, dus ik ging even boekje lezen op het balkon. Bedacht ook dat het misschien slim zou zijn nog even naar een supermarkt te gaan voor het geval ik niet zou kunnen koken. Maar dat kon wel als zij er was. Om 16.30 was ze er nog niet, en ik kon haar met geen mogelijkheid bereiken. Een briefje gemaakt en op de deur gehangen dat ik even weg was voor een boodschap. Maar die boodschap lukte helemaal niet meer. De supermarkten lieten niemand meer binnen als ze nog open waren. Dan maar naar een restaurant, die zouden toch wel iets van een salade of humus hebben? Maar nee, ook daar kon ik niet terecht, wel werden er overal ijsjes goedkoop aangeboden omdat de vriezers niet meer werkten, maar daar had ik geen zin in. Alle terrassen waren leeg, op een enkele persoon na die een wijntje zat te drinken, volgens mij bestond het vooral uit restaurantpersoneel want ze stuurden iedereen weg. Even een praatje gemaakt met hen, ik maakte me zorgen om Marije. Zou er iets gebeurd kunnen zijn? Ze gaven aan dat de verkeerslichten niet meer werkten en er werd afgeraden de straat op te gaan. Ik hoopte maar dat ze inderdaad thuis was gebleven. 

Paella

Ik begon me wel zorgen te maken over mijn voedselvoorziening, want ik had yoghurt, fruit, cruesli, een tomaat een uit en een aubergine en vier eieren. Ik zou alleen de eerste vier rauw kunnen eten. Nou ja, als het moet dan moet dat maar. Maar op de terugweg liep ik weer langs een ander veganistisch zaakje, dat nog soort van open was. Zij hadden bakken veganistische paella staan, dus daar maar 1 van gekocht. Ik heb het dankbaar gekocht en ben er mee naar het appartement gegaan. 

Volledig afgesloten

Toen maar weer even geschreven, maar op gegeven moment kreeg ik wel onrust in mijn lijf. Ik kon niemand meer bereiken, ook niet meer via SMS wat eerder nog wel was gelukt. Toen ben ik maar de vuilnis gaan opruimen en kwam onderweg de verhuurster tegen. Zij hielp mij met 2 lampjes die ze op batterijen had, zodat ik in elk geval mijn tanden kon poetsen in het donker als mijn telefoon het niet meer zou doen. 

Onveilig gevoel

Daarna nog maar even een wandeling gemaakt, ik was benieuwd hoe het in de stad zou zijn. ik durfde niet te ver weg omdat ik mij realiseerde dat ik in mijn eentje kwetsbaar was nu ik niemand voor hulp zou kunnen inschakelen en met mijn verdwaalkwaliteiten wilde ik wel graag het appartement terug kunnen vinden. Onderweg verschenen ineens enkele appberichten, ik blij want ik dacht dat alles weer werkte, maar dat was van zeer korte duur want ik kon geen antwoorden sturen. Er waren ook veel mensen op de been, niet veel anders dan andere avonden. Terug bij het appartement gegeten en nog nooit zoveel mensen op het balkon gezien. Vooral veel jongeren. Op gegeven moment rook ik ook een brandlucht, dat gaf mij geen gerust gevoel, misschien van kaarsen of iemand was op hout zijn eten aan het opwarmen, ik weet het niet. Op tijd mijn bed in gegaan, voor de zekerheid kleding klaargelegd die ik makkelijk aan zou kunnen schieten. Mijn tas met laptop, snoeren en persoonlijke papieren bij de deur gezet samen met mijn schoenen, want stel dat hier de boel in de fik vliegt omdat iemand dom omgaat met vuur en ik in mijn bed lig... 

Hoera, we zijn er weer!

Na een onrustige nacht waarin ik aan het begin veel wakker was en dan steeds even testte of er al weer iets werkte hoorde ik vanmorgen om 6.30 toen ik wakker werd de koelkast weer brommen, gauw de lamp geprobeerd en ja, die deed het! Hup mijn bed uit en alles opgeladen, teken van leven gegeven aan het thuisfront en nu maar weer aan het werk, Vanmiddag een nieuwe poging met Marije. 

Dag 4 Schrijfvakantie Granada 27-4

Zondag familiedag

Vandaag is het zondag, de dag dat er in Spanje niet veel te doen is omdat veel Spanjaarden dan met familie doorbrengen. Dacht ik. Maar niets is minder waar, er waren behoorlijk wat winkels en restaurants open en het was gezellig op de terrassen. Ik had gerekend op in het appartement eten maar dat was achteraf niet nodig geweest.

Schrijven schrijven

Na een intensieve schrijfochtend die al begon terwijl ik nog in bed lag omdat ik weer eens veel te vroeg wakker was en het toch wel een beetje raar vond om om 5.30 al in het wat kille appartement te moeten zitten was ik om 13.00 wel weer even klaar ermee. Ik wilde er graag even uit en besloot een wandeling richting het Al Hambra te maken en eens te kijken wat daar te beleven viel. 

Waar is het Al Hambra?

Het was er erg mooi en de sfeer was prettig, ondanks de vele toeristen voelde het goed daar. Ik genoot vooral van de prachtige uitzichtpunten waar ik zo ongeveer in mijn eentje was (want ik was weer eens verdwaald en had in eerste instantie alle megagrote gebouwen volledig misgelopen). Al bordjes volgend kwam ik op parkeerplaats 1, 2 en 3 uit maar zag geen barst van waarom het bekend staat. Toen ik het eigenlijk al op had gegeven en besloot terug te lopen zag ik allemaal paadjes waar geen borden bij stonden en die ik wel interessant vond en wat gebeurde er? Ja, natuurlijk het Al Hambra. Daar waren wel toeristen maar het was prima te doen. Omdat ik al uren weg was toen maar besloten weer te vertrekken. Ik wilde nog wat verder schrijven en ben er toch nog wel een paar dagen. Dan loop ik gewoon dinsdag nog een keer die kant op, ik weet nu beter waar ik het moet zoeken. 

Een gezin op schoot

Op de terugweg mezelf verwend met een heerlijk ijsje bij een zaakje waar een jonge griet die geen Engels verstond toch begreep wat ik wilde. Deze op een klein strookje schaduw op de rand van een of ander beeld op het plein op zitten eten. Kwam er opeens een heel Spaans gezin zowat bij mij op schoot zitten omdat zij in hetzelfde stukje schaduw wilden. Ik heb er vreselijk om gelachen, wat moet dat er gek uit hebben gezien!

Wat vliegt de tijd

Terug in het appartement een paar uur doorgewerkt en het thuisfront gebeld. De tijd vliegt en hoewel ik mij met al mijn verdwaalacties erg onhandig voel ben ik blij met deze schrijfvakantie. Ik kan me goed in mijn eentje vermaken , voel me niet eenzaam. Wel mis ik soms iemand om even te overleggen, en met iemand erbij was ik vast niet op al die parkeerplaatsen beland. 

Dag 3 Schrijfvakantie

Alweer mijn derde echte schrijfdag hier in Granada!

ik weet nu waar ik mijn dagelijkse boodschappen haal en hoe de stad ongeveer is. Dat gaat best snel waardoor ik mij al meer zelfverzekerd en op mijn gemak voel. Het blijft wel raar om alles in mijn eentje te doen maar doordat ik alles wat beter leer kennen gaat het snel makkelijker. Het taalprobleem vind ik het lastigste, maar de meeste mensen spreken wel enkele woorden Engels en dan lukt het allemaal wel. 

Het schrijfproces

Ook vandaag gebruik ik de ochtend om te schrijven. Dit gaat lekker. De middag is meer om de stad te verkennen. Vandaag had ik om 13.00 met Marije afgesproken op het terras. Het lukt mij weer om ernaartoe te verdwalen, onderweg zie ik steeds dingen die ik interessant en mooi vind en loop daar even op af. En dan weet ik niet meer waar ik ook alweer vandaan was gekomen en loop prompt verkeerd. Maar het lukt, ik vind de juiste plek waar we hebben uren op het terras zitten. Heerlijke tapas gegeten, uitgebreid gepraat en elkaar beter leren kennen. Natuurlijk ook gesproken over mijn boek. Maar wat zo fijn is, is dat Marije zo positief is en eerder verwonderd over hoe dat werkt in mijn hoofd en hoe ik tot de inhoud kom die ik beschrijf. Tja, eigenlijk weet ik dat ook allemaal niet. Ik duik erin en mijn fantasie slaat op hol. Soms moet ik even iets opzoeken, vaak verzand ik dan ergens in maar helpt het me wel om zelf verder te denken en met oplossingen te komen. 

De Joodse wijk

Nadat we zere billen hebben gekregen van het lange zitten onder een parasol besluiten we nog een wandeling te maken door de Joodse wijk die daar is. In tegenstelling tot de Arabische wijk is hier alles ruim opgezet, er is meer lucht en licht en de omgeving is luxer. Veel van de muren zijn bedekt met muurschilderingen die een mooie sfeer weergeven. Op de achtergrond de berg met besneeuwde top. Indrukwekkend hoe dichtbij deze lijkt vanaf hier. We wandelen tussen de winkels en de huizen en ineens komen we weer in een groen park, richting de stad. Het staat er vol met sinaasappelbomen met de sinaasappels er nog in, die volgens Marije allang geoogst hadden moeten worden, want nu vallen ze er uitgedroogd uit. Wat ook opvalt is de heerlijke geur die er hangt. Veel struiken staan in bloei, maar deze heerlijke geur lijkt af te komen van de bloesem van de sinaasappelbomen. 

De tijd kwijt

We nemen afscheid in de stad, en hoewel het dan al tegen 18.00 is zit ik nog steeds vol van de heerlijke lunch. Bij het appartement neem ik nog even de tijd om mijn laatste schrijfstukjes door te nemen. Even bellen met thuis en dan toch nog maar even een eindje lopen omdat ik totaal nog geen trek heb. Mijn gevoel van tijd is helemaal verdwenen. Ook vergeet ik steeds welke dag het ook alweer is. Bij terugkomst loop ik langs een restaurantje in 'mijn' straat, waar ik al eerder naar heb gekeken. Ze verkopen er Kombucha, wat ik thuis zelf maak en waar ik dol op ben. Met als doel hier nog even neer te ploffen koop ik een flesje voor vier euro! en wil dat daar opdrinken, maar ze blijken over 5 minuten al te sluiten. Met flesje en al dan maar naar het appartement. Het smaakt weer heerlijk, en even anders dan water en thee. De rest van de avond gebruik ik om een klein hapje te eten en te relaxen. 

Dag 2 Schrijfvakantie Granada

Voorzichtige eerste stappen

Vandaag was alweer dag twee in Granada. Het was weer een prachtige dag! De hele ochtend was ik bezig met mijn tijdlijn maken. Deze is nog niet helemaal perfect, maar geeft al houvast voor mijn schrijfwerk. Tegen 12.00 ben ik de stad in gegaan voor een wandeling. Hoewel ik nog steeds verdwaal herken ik bepaalde plekken al, en heb ik niet steeds mijn telefoon nodig voor de route. Ook heb ik al meer vertrouwen dat het wel goed komt. 

Omgaan met onzekerheden

Ik deed wat boodschappen in een plaatselijk winkeltje, dat niet aan een keten is verbonden, en genoot van mijn eigen onhandigheid met de taal en het probleem wat ik nou toch zou kopen en voor wanneer ik dat dan wilde opeten. Na veel getwijfel kocht ik dan toch maar wat groenten. De twijfel ontstond doordat ik maar niet kon besluiten of ik tussen de middag op een terras zou gaan eten of niet, of dat ik dat 's avonds zou doen of niet. Oh die keuzes... Net toen ik besloten had om dan maar in het appartement te lunchen liep ik langs een gezellig terras, waar ik al vaker langs was gelopen. Voor ik het wist was ik neergeploft, de Spanjaarden in verwarring naar mij kijkend of ik alleen was... En natuurlijk moesten ze er met z'n drieën bij om enigszins met mij te communiceren. Of ik op een andere plek wilde zitten omdat ik alleen was, wat ik wilde drinken en eten... Het was een gedoe maar wat moest ik erom lachen en wat genoot ik ervan. Daarna voelde ik mij vrij, ben een ander plaatselijk winkeltje in gegaan om een bijzondere plaatselijke kaas te kopen. Ik kreeg zoveel te proeven dat ik meteen al vol zat, maar de mevrouw was erg aardig. Ik kocht een stukje en beloofde als het op was terug te komen. 

Werken onder de Spaanse zon

Bij het appartement gekomen dat ik gewoon weer terugvond de spullen opgeborgen en mijn laptop gepakt. De rest van de middag heerlijk in de schaduw in de botanische tuin van de universiteit gezeten. Af en toe mensen kijken, muziekje in mijn oren en werken maar. Op de achtergrond de geluiden van de propvolle terrassen. Het was zalig. Teruggekomen in het appartement had ik nog geen zin om eten te maken, dus ben ik nog een uurtje door de stad gaan dwalen. het was zo heerlik weer en met al die mensen op straat zo'n gezellige sfeer. Een dag waarin ik mezelf meermaals moest overwinnen om te doen wat ik graag wilde, maar het lukte allemaal. Trots op mijzelf dat ik dit heb gedaan! 

Schrijfvakantie Granada, 24-4-2025

 24-4, Schrijfvakantie in Granada

Boek schrijven

Mijn collega's vroegen mij wat ik ging doen deze vakantie. Nou, ik ga op schrijfvakantie want ik ga een boek schrijven... Het zit al zo lang in mijn hoofd, ik ben ook al wel eens begonnen aan een boek of een verhaal, maar ik maakte het nooit af. Maar nu is mijn schrijfavontuur echt begonnen. Via een vriendin kwam ik in contact met Marije, zij woont en werkt in Spanje en geeft cursussen. Een van de opties is een hele week weg van huis, onderdompelen en haar begeleiding krijgen. Dat leek mij wel wat dus een vlucht geboekt, appartement op haar aanraden gekozen en daar zat ik dan enigszins gespannen in het vliegtuig. Want dat doe ik niet zo vaak, en ook nog eens alleen, en hoe zal dat gaan in mijn eentje in Spanje waar ik de taal helemaal niet spreek? 

Schrijven en verdwalen

Ja ik was al een beetje bezig natuurlijk: vragen stellen, boeken lezen, nadenken... Een idee had ik ook en eigenlijk nog wel drie. Maar hoe nu toch verder? En hoe maak ik het interessant?Vanmorgen had ik al direct de inspiratie en hup, met de laptop in bed, kop thee erbij en schrijven maar. Het lukte best aardig tot ik ergens eind van de ochtend vastliep. Dan maar de stad in, het is lekker weer en alleen maar binnen zitten is ook jammer. Ik kreeg een fijn, door Marije geschreven reisgidsje mee met stadswandelingen. Maar iedereen die mij kent weet dat ik zelfs in mijn bed weet te verdwalen. Dus dat lukte nu ook in Granada, zo ongeveer elk weggetje dat ik inliep bleek toch weer anders te heten, op een andere plek uit te komen, een leuk en spannend hoekje te hebben waardoor ik elke keer met mijn telefoon de route terug naar de juiste straat moest gebruiken. Ik liet het lekker gebeuren en dwaalde door de prachtige straatjes en dompelde mij onder in de sfeer, de geuren, de ontspanning. Ik heb alle genoemde pleinen en straten via mijn telefoon bereikt. Of ik de route heb gelopen? Geen idee maar het was leuk. 

Tips van Marije

En later die middag nadat ik met enige moeite de weg naar het appartement terugvond, haalde Marije mij op. We hebben uitgebreid gepraat, vonden veel overeenkomsten en ik kreeg ook nog tips waar ik verder mee kon in mijn schrijfwerk. En bovendien nog mooie tips voor plekken om te eten, in parkjes te zitten werken of anderszins te bezoeken. Of ik die kan vinden is natuurlijk weer de vraag, maar dan kom ik vast weer uit op een ander mooi plekje. 

Manana mañana, morgen ga ik verder schrijven, nu al zin om alle tips die ik kreeg uit te voeren.